Në Tiranë është çështje luksi të ankohesh për mungesën e estetikës në një kohë kur vihet në diskutim jetikja.

12993003_1139441062775547_2020603222_nDuke ecur rrugëve për t’ia liruar trotuarin një tjetër kafeneje, nuk di nëse duhet të shqetësohesh për skelën mbi kokë, për trotuarin që më s’të përket, për makinat që vijnë përballë apo për shijen e makiatos që dikush po pi nën skelë. Çudia pason çudinë.

12992279_1139441109442209_801385328_n

Ngjarja këtë herë po ndodh në ‘’Rrugën e Durrësit’’, aty ku rikonstruktimi i ballinave të disa pallateve duhet patjetër të kompensohet me shëmtinë e disa tavolinave klandestine që edhe para se të ishin këto skela shtynin trotuarin në rrugë. Në një pikëtakim të nevojës për siguri të qytetarit që ecën dhe atij që punon, me qytetarin që rrëmujshëm dhe rrezikshëm preferon të pijë një kafe, ndodhem unë dhe të gjithë ne që kemi hequr dorë nga të menduarit teksa ecim. Ne duhet vetëm të imagjinojmë se ku vallë mund të jenë vijat e bardha dhe të kapërcejmë në trotuarin e anës tjetër, për ta parë  atë distancë  të afërt si një botë të largët.

Ndonjëherë mjafton një segment i shkurtër i një prej rrugëve më të rëndësishme të këtij qyteti për të kuptuar rrënimin e biznesit apo pangopjen e tij, kafenetë e dekafeinizuara që nuk mbajnë më zgjuar njeri prej imunitetit që ka krijuar e fjetura në një Tiranë që zhurmon prej borive që paralajmërojnë këmbësorin se ai pothuajse nuk ka më vendin që i takon.

 

Advertisements